101. RĘKOPIS ZNALEZIONY W KOLKASTLI

                W starym familoku, w którym stoją jeszcze kaflowe piece, wnuczek przyniósł babci węgiel z piwnicy. Podczas dokładania do pieca, babcia znalazła pomiętą brudną kartkę zapisaną drobnym, wyraźnym pismem kogoś, kto pamięta jeszcze czasy, kiedy w szkołach uczono kaligrafii. Babcia założyła okulary i zaczęła czytać.

                "Trzista metrów pod ziymióm, niedaleko nieczynnego szybu zawrzytej gruby siedzioł w swoij izbie Skarbnik i glansowoł na niedziela szczewiki. Kole niego na ryczce siedzioł bachraty szczur i łobgryzoł kraiczek chleba po jakimś grubiorzu. Skarbnikowi było Skarbnik, a szczurowi było Jorguś. Jak się Jorgusiowi kończył chlyb, chodziyli razym ze Skarbnikiym miyndzy górników i wyglóndali jakigoś chopa, kiery wczorajszy leżoł kajś schowany, żeby go sztajger niy znod i społ. Skarbnik stowoł nad takim i robił „Uuu!”, a górnik nie doś, że sie budziył wylynkany, to jeszcze jak widzioł nad sobóm te świyconce ziylóne ślypia, to o mało szczewików nie potracił, a co dopiyro miołby o śniodaniu pamiyntać, tak pitoł…

100. KROTNIE DZIĘKUJĘ!

Z okazji setnego wpisu na tym blogu

 dziękuję wszystkim Czytelnikom za poświęconą mu dotychczas uwagę

 i z okazji tego małego jubileuszu daję wszystkim wolne!

Proszę pozwolić odpocząć oczom.

Moje odpoczywają tak 
(jeszcze ze trzy miesiące i będą na żywo :):

Trzy Kopce Wiślańskie

Z Klimczoka do Wapienicy.

Skrzyczne z Beskidu Węgierskiego.

99. GRY I GIERKI

Kochana Babciu!

               

                Niedawno do naszej szkoły przyjechał kukiełkowy teatrzyk i dał fajne przedstawienie, o którym potem rozmawiała cała szkoła i nie tylko. Nie będzie to krótka opowieść, ale powinnaś ją poznać.

I

Za siedmioma pagórkami, za siedmioma sadzawkami, za siedmioma stawami, w pewnym małym miasteczku żył sobie Jaś. Nie był on ani bardzo niegrzecznym chłopcem, ani wzorem do naśladowania. Nie można o nim powiedzieć, że był zbyt mądry, ale też skrzywdziłby go ktoś, kto powiedziałby, że był głupi. Nie wszyscy go lubili, ale miał swoich wiernych przyjaciół. Miał też dwie namiętności. Kiedy ktoś go pytał, sam nie umiał odpowiedzieć, czy bardziej kocha grę w palanta, czy czekoladki.

Kiedy z małego chłopca wyrósł na wielkiego postawnego mężczyznę, nikt nie rozpoznałby w nim tamtego małego Jasia, gdyby nie te dwie namiętności: palant i czekoladki. Jaś podjął nawet próbę zrobienia zawodowej kariery jako zawodnik i na pewno wystarczyłoby mu do tego miłości, gdyby nie… czekoladki. Jak pewnie wiesz, w tej grze trzeba szybko biegać, kiedy jest się w „niebie”, a jeśli jest się w „piekle”, trzeba robić wszystko, żeby dostać się do „nieba”. Niestety, o ile jeszcze w „piekle” Jaś radził sobie jako tako, to czekoladki powodowały, że bieg Jasia niesionego jak na skrzydłach z „nieba” dookoła „piekła” szybko się kończył, bo bliższy był lotowi kury, niż jaskółki. A jako że palant to gra drużynowa, koledzy zaczęli mówić, że Jaś nadaje się tylko do „piekła”.

Chłopiec bardzo to przeżył, długo płakał i objadał się czekoladkami, aż dręczyły go koszmary. Wtedy przyszła do niego dobra wróżka i powiedziała:

- Nie płacz Jasiu, jesteś już dużym chłopcem. Nie wszyscy mogą być gwiazdami gry w palanta. Ale nawet ci najlepsi nic by nie znaczyli, gdyby nie było tych wszystkich, którzy organizują zawody, układają tabelki, liczą punkty i opiekują się boiskami. Może i nie jesteś stworzony do biegania, ale o palancie wiesz wystarczająco dużo, żeby pomagać innym w realizowaniu ich marzeń. To piękne zajęcie, Jasiu. – Wróżka znikła, a duży chłopiec wytarł rękawami mokre oczka, wydmuchał nos i postanowił, że tak właśnie zrobi. A żeby utwierdzić się w swoim postanowieniu i uczcić obranie nowego celu w życiu, wyjął z kieszeni czekoladowy batonik i zjadł z apetytem…

98. ZABAWY ZIMOWE

Kochana Babciu!

               

                Czy do Ciebie dotarła zima? Bo do nas tak. Na szczęście nie taka, jak miała wyglądać, a nie wyglądała (na przekór lunatykom) śnieżyca Juno w USA, bo wtedy pierwszy list mogłabym wysłać do Ciebie chyba dopiero koło czerwca. Zimy spodziewaliśmy się mniej niż hiszpańskiej inkwizycji, po kilku prawie wiosennych dniach, aż tu nagle przed końcem stycznia powiało chłodem i sypnęło śniegiem! Oczywiście, jak zwykle przyszła w weekend, kiedy nasza wielka spółdzielnia nie istnieje. Nasze osiedle, które stoi w miejscu, gdzie 40 lat temu były prawie same pola, wygląda, jakby powstało tylko po to, żeby osłaniać od wiatru resztę miasta. Dzięki temu u nas zima zawsze trwa dłużej.

97. GĘSI JĘZYK

"A niechaj narodowie wżdy postronni znają,

iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają"

Mikołaj Rej „Do tego, co czytał”

(1562r.)[1]

Popularny portal społecznościowy.

Popularna grupa wymiany informacji.

Karolina

6. listopada 20..

Hej! Czy na Politechnice w X… istnieje nadal kierunek 'filologia polska' .?

Ewelina

Każda uczelnia podaje na swojej stronie kierunki na które rekrutują, sprawdź na ich stronie.

6. listopada 20..

Karolina 

Już sprawdzałam ale to nie pewne źródła, bo na jednej stronie pisze, że mają taki kierunek, a na drugiej pisze, ze nie mają.

6. listopada 20..

Wiktoria 

Nie „pisze”, tylko „jest napisane”.

6. listopada 20..

Karolina 

Dziękuję za zwrócenie uwagi. To zamknięta grupa jest a w mowie potocznej i pisaniu składnia zdania może być 'byle jaka'.

6. listopada 20..

96. GLOBY GNIEWU

               Szanowne Szowinistki, Szanowni Feminiści!

                „Obyś żył w ciekawych czasach” – tę klątwę, w zależności od kontekstu, poglądów politycznych i doraźnych potrzeb jedni przypisują dawnym Chińczykom, inni Żydom. Dla jeszcze innych ani jedno, ani drugie pochodzenie nie jest satysfakcjonujące, więc na wszelki wypadek wychwalają czasy przeszłe jako takie. Nie wiem, czy nudne czasy już kiedyś były, czy może dopiero będą, ale na pewno nie są to czasy nasze. Jednym z obszarów ludzkiej aktywności, która na to wpływa, jest sfera ciągle nie wszystkich zadowalającej obyczajowości.

                Możemy więc obserwować z jednej strony domorosłych strażników moralności, gotowych w każdej chwili obstawić instytucje oświatowe zmanipulowanymi i uzbrojonymi w widły łowcami genderów, a z drugiej na pół mityczne istoty o kobiecym głosie, ale z brodą i przemieszanymi cechami płciowymi, z którymi nie radzą sobie języki, w których słowa domagają się określenia rodzaju… To wszystko próbuje się opisać z poszanowaniem tzw. „poprawności politycznej”, która z założenia ma szlachetnie służyć ograniczaniu konfliktów między ludźmi, a doprowadzona do granic absurdu prowadzi do frustracji.

                „Kobieta jest rodzajem dekoratywnym. Nigdy nie ma nic do powiedzenia, ale to nic wypowiada czarująco. Kobieta oznacza triumf materii nad umysłem, jak mężczyzna triumf umysłu nad moralnością” – te przewrotne słowa zapisano ponad 120 lat temu. Tak jak wtedy, tak i dziś jednych mogą doprowadzać do zgrzytania zębów, innych do rozbawienia, choć czas chyba zmienił między nimi proporcje. Owszem, można w nich widzieć zamach na podmiotowość i intelekt kobiety, ale można też żart („nigdy nie ma nic do powiedzenia”…) i wyrafinowany komplement artysty nade wszystko ceniącego piękno -  interpretacja zależy od kontekstu, poglądów politycznych i doraźnych potrzeb. Ich autor, Oscar Wilde - lord paradoks, dramaturg, pisarz i dandys brylujący na dublińskich salonach la belle epoque, wydawca pisma Woman's World - padł ofiarą surowych norm społecznych i umarł w zapomnieniu w paryskim hotelu wycieńczony latami więzienia, na które został skazany za „ praktyki homoseksualne”. Szczęśliwie dzisiaj raczej nikt w naszej kulturze nie sądziłby go już za homoseksualizm. Za to mógłby spotkać się z ostracyzmem z powodu błyskotliwej uwagi wychwalającej kobiecą urodę…

95. PO PRZERWIE

                Kochana Babciu!

              

                Jak Ci minęły wszystkie święta, miło? Jesteś zadowolona z prezentów? Bo my bardzo. Oczywiście, wiem, że w Świętach najważniejsze wcale nie są prezenty, tylko to, że możemy ten czas spędzić spokojnie razem i cieszyć się z narodzin Jezuska, ale skoro te warunki udało nam się spełnić, to chyba można już pocieszyć się trochę z tego, co się dostało?

                W Wigilię najbardziej cieszył się tata, który cały wieczór spędził na składaniu z klocków smoka, pojazdu kosmicznego i samochodu wyścigowego, którym Dzieciątko obdarowało M. Nie było to, co prawda, takie wyzwanie jak klockowy jacht, który ja dostałam w zeszłym roku, a tata z instrukcją grubszą od encyklopedii kończył składać jeszcze po pasterce, ale widzieliśmy, że chociaż nie chciał się przyznać, to sprawiło mu to równie wiele radości, a może i więcej niż nam późniejsza zabawa. Mama też bawiła się świetnie, czytając książkę, którą dostał tata. Ja, dzięki kolczykom, które dostała mama, mogłam pokazać się w towarzystwie lalki-księżniczki, którą znalazłam pod choinką. Mój waleczny brat w oczekiwaniu na zakończenie ojcowskiego aktu tworzenia, spełnił się odnosząc kolejne zwycięstwo w walce dobra nad złem: tym razem w wykonaniu postaci ze świątecznych pierników. A pies poczuł się chyba jak w psim raju, kiedy w rytm „Przybieżeli do Betlejem” mógł wyrwać całą watę z brzucha starego pluszowego króliczka specjalnie na tę okazję sprowadzonego przez Dzieciątko do sklepu z odzieżą na wagę… W sumie prezenty sprawiły wszystkim mnóstwo radości.